Fine dagar på vatnet

Mandag og tysdag var vi i Austefjorden, heimstaden til far min, som eg har eit nært forhold til frå då eg var lita. Mange gode minner kjem derifrå, men det er noko med å leve litt i nuet og ikkje minst la borna få oppleve litt av det og. 

Eg er ikkje så glad i å fiske med stang, eg har iallefall ikkje vore det til no, og foretrekker fiske med garn. Vi har tilgang til båt og garn på dette vatnet og den opplevinga å ete nysteikt fisk som har levd eit fritt liv i ferskt, norsk vatn ja det er noko alle bør prøve. Omgjevnadane her er vel ikkje noko ulempe heller. Vakre fjell, klart vatn, skugge og sol omkvarandre. 

Ungane er landkrabber så dette er ikkje ofte dei får prøve. Å ro med årer er kanskje ikkje actionfylt nok for Emil, men Malin storkoste seg 

 André ror medan pappa og Jonas sett ut garn mandagsformiddag. 

Medan vi venta på at garnet skulle fylle seg med fisk tok vi oss ein båttur på fjorden. Planen var å få fisk til middag. Anna og Emil synest båt med påhengsmotor var mykje meir artig enn båt med årer. 

Fisken ville ikkje bite, den hadde nok haustferie den og. Så då vart det pølser til middag. Det var uansett kjekt med ein tur på fjorden, det er fleire år sidan sist. Så fort sola var borte frå der båten låg var det veldig kaldt så det er ingen tvil om at vi er i midten av oktober.

Det er ikkje fred å få. Om du får ungane dine til å slappe av når du har ferie så har eg noko å lære. Etter båttur på både vatn og sjø ville Malin på død og liv ut med kano. Det vart ein kjapp tur, ho var nok trøttare enn ho ville innrømme.

Dagen etter var det ei nydeleg stemning ved vatnet. Morgondis og sol i glinsande vatn, kan det verte vakrare? Ein fin start på dagen og vi var alle optimistiske om kor mykje fisk vi skulle få.

Det var spennande for borna å sjå fiskane som vart trekt opp, men Emil synest det var litt nifst med blodet. 

Det tek tid å trekke garn og Emil var lei. Ingen tvil om at han er ei landkrabbe.

Medan vi ventar på fisken tek vi selfie...

Fisken og folket i land, båten skulle settast tilbake der han ligg og Malin fekk prøve å ro ilag med onkel André. Det var kjempekjekt å vere i båt og fiske, men eg må nok gjenta dette for borna ein annan gong for at alle skal få glede av det.

Tarzanskogen

Ting går ikkje alltid etter planen. Idag skulle eg vere turleiar for borna sitt turlag, men så vart eg sjuk. Er det ikkje typisk å verte sjuk når sola skin? Det har vore nokre dagar med vannkoppar i heimen i tillegg så eg syntes så synd i meg sjølv og byrja å tru at nokon ville meg vondt. Ja og så stengte dei straumen i sju timar oppå alt. Alt dette hadde ikkje ungane nokon sympati for. Dei er seg sjølv på godt og vondt uansett kva tilstand eg er i. Så kva skulle vi finne på når mor i huset ikkje orka å bevege seg og internett og tv var utilgjengeleg?

Eg hadde høyrt rykter om ein artig skog på Bruvik. Ungar i alle aldrar kosar seg der og den var visst lett tilgjengeleg. Vi køyrde innover og fann skiltet til skogen. Ein liten sti med fem minuttar gange så var vi der. Ungane sperra augene opp og fekk først sjå dette store edderkoppvevet. Så gøy og litt nifst for enkelte.

Emil den uredde.

Dei to største prøvde seg på nettet som gjekk rett opp, Dei fekk det til begge to og klatra opp fleire gongar. For foreldre med nervar, stå nederst. Frå toppen og ned kan det vere litt angstframkallande.

Anna prøvde seg på eit litt mindre nett med litt hjelp frå storebror. Kjempegøy!

I skogen er det slengdisse, balansetau, bålplass og balansestokkar.

Høgdepunktet er nok ziplinen. Litt vanskeleg å setje seg på den, men med litt hjelp frå ein voksen går det fint. Dette er ein skog eg anbefaler store og små born å ta turen. Heilt gratis er det og. Eg set stor pris på dei som frivillig har laga den skogen for at kven som helst kan kome. Tippar du gjer det og.